İsrail’de 17 Temmuz 2026 tarihinde Meclis’in (Knesset) kendisini feshetmesiyle birlikte, ekim ayının sonlarında yapılması planlanan erken seçimlerin kampanya dönemi resmi olarak başladı. Araştırmacı Muhannad Mustafa tarafından kaleme alınan kapsamlı analiz, bu seçimin yalnızca geleneksel bir hükümet yarışından ibaret olmadığını, aksine devletin kimliği, siyasi kurumların geleceği ve yargı sisteminin kaderi açısından tarihi bir dönüm noktası olduğunu ortaya koyuyor.
7 Ekim 2023 sonrasında düşen oylarına ve yoğun tepkilere rağmen iktidarda kalmayı başaran Binyamin Netanyahu liderliğindeki hükümet, süresini tamamlayarak 1988’den bu yana görev süresini eksiksiz bitiren ilk koalisyon olma özelliğini kazandı. Ancak yaklaşan sandık süreçleri, hem iktidar bloku hem de muhalefet cephesi açısından sert bir iktidar mücadelesine sahne oluyor.
Netanyahu’nun seçim stratejisi ve koalisyonun dayanışması
Analiz, Netanyahu’nun iktidarda kalma başarısını, kendi siyasi geleceğini koalisyon bileşenlerinin kaderiyle sıkı bir şekilde bağlamasına borçlu olduğunu vurguluyor. Sağ blokun dağılması durumunda yalnızca Netanyahu’nun gitmeyeceğini; aynı zamanda yerleşim projelerinin sekteye uğrayacağını, anayasal değişim hamlelerinin duracağını ve dini vecibelerle ilgili tartışmaların yeniden alevleneceğini bilen koalisyon ortakları sımsıkı kenetlenmiş durumda.
Buna karşın, Likud partisinin 2022 seçimlerindeki 32 sandalyesinden güncel anketlerde 25 civarına gerilemesi, Netanyahu’nun tek başına 61 çoğunluğa ulaşmasını engelliyor. Bu açığı kapatmak ve ılımlı sağ seçmeni yeniden kazanmak amacıyla Likud listesinin ilk sıralarına atama yetkisi alan Netanyahu, aynı zamanda aşırı sağcı figürlerle koalisyonunu tahkim etmeye çalışıyor.
Muhalefetin çıkmazı ve alternatif liderlik sorunu
Netanyahu’ya karşı konumlanan muhalefet cephesi ise kendi içerisinde derin çeşitlilik barındırıyor. Yasal olarak tek bir çatı altında birleşen sol, merkez ve sağ eğilimli partiler, Netanyahu’yu devirme ortak paydasında buluşsa da iki temel engelle karşı karşıya bulunuyor:
-
Liderlik Rekabeti: Muhalefet bloku içinde Naftali Bennett, Gadi Eizenkot ve Avigdor Liberman gibi isimlerin başbakanlık için ayrı ayrı adaylık sinyali vermesi tabanda dağınıklığa yol açıyor.
-
Arap Partileri İخكilafı: Sosyal demokrat “Demokratlar” hariç, Siyonist muhalefet partilerinin çoğunun Arap listeleriyle koalisyon kurmaya yanaşmaması, aritmetik olarak 61 milletvekili eşiğini aşmayı imkansıza yakın hale getiriyor.
Bu durum, seçim sonucunda olası bir kilitlenme yaşanması ve İsrail’in 2019-2020 yıllarında olduğu gibi peş peşe sandık süreçlerine sürüklenme riskini canlı tutuyor.
Gündemi değiştirme hamlesi: Bölgesel savaş ihtimali
Mevcut siyasi tablonun en dikkat çekici boyutu ise seçim gündeminin neye odaklanacağı konusundaki kıyasıya çekişme. Muhalefet, tartışmaları ekonomi, iç politika ve yargı gibi zayıf noktalar üzerinden yürütmek isterken; Netanyahu ve bloku, güvenliği ve askeri başarıları ön plana çıkararak seçmeni sandığa götürmeyi hedefliyor.
Araştırmada, iç politikadaki sıkışmışlığını ve anketlerdeki dezavantajlı konumunu aşmak isteyen Netanyahu’nun, gündemi tamamen değiştirmek adına İran, Lübnan ya da Gazze hattında yeni bir askeri çatışma veya savaş tetiklemesinin uzak bir ihtimal olmadığına dikkat çekiliyor.
