Gazze Şeridi’ndeki öğrenci ve mezunların anlattıkları, devam eden İsrail savaşının eğitim hayatında yarattığı ağır tahribatı gözler önüne seriyor. Savaş sadece altyapıyı yok etmekle kalmadı, aynı zamanda kendilerini bir anda okul sıralarından ve iş gücü piyasasından uzaklaşmış bulan binlerce gencin geleceğini de sekteye uğrattı.
Lise eğitimini 2023 yılında, savaşın patlak vermesinden hemen önce tamamlayan Mina el-Meşheravi, Cezayir’deki Huari Bumedyen Üniversitesi’nden kabul aldığını ve normal şartlarda aynı yılın kasım ayında seyahat etmesi gerektiğini söylüyor. Ancak savaşın başlaması ve sınır kapılarının kapatılması buna engel oldu ve o da diğer pek çok öğrenci gibi Gazze’de mahsur kaldı.
Sınır kapılarının kapalı olması nedeniyle defalarca Gazze’den ayrılmaya çalıştığını ancak başarılı olamadığını belirten Mina, Gazze’deki üniversitelerden birine kaydolmaya çalıştığını, ancak eğitim kurumlarındaki yıkımın Gazze içinde eğitime devam etmeyi neredeyse imkânsız hale getirdiğini ifade ediyor. Normal şartlarda bugün üniversite üçüncü sınıfta olması gerekirken hâlâ lise mezunu statüsünde olduğunu vurgulayan Filistinli öğrenci, savaşın öğrencilerin geleceği üzerindeki etkisini yansıtan bu acı tablo içinde eğitim hayatından iki yıl kaybettiğini söylüyor.
İşsizlik ve boşa geçen ömür hissi
El-Aksa Üniversitesi’nden 3 yıl önce mezun olan Mahmud Şamiye ise eğitim alanında çalışmayı hayal ettiğini, ancak savaşın okul ve üniversiteleri yerle bir etmesiyle diğer pek çok kişi gibi işsiz ve hedefsiz kaldığını anlatıyor.
Gazze’deki gençlerin kendi alanları dışında iş fırsatları aramaya çalıştığını, ancak zorlu yaşam koşulları altında fırsatların neredeyse hiç olmadığını belirten Mahmud; günlük yaşamın çadırlarda su temin etmek ve yemek hazırlamak gibi rutinler etrafında şekillendiğini söylüyor. Pek çok gencin bu rutini kırmak için deniz kenarına gittiğini aktaran genç adam, buna rağmen genel hissiyatın “ömürlerinin boşa harcandığı” ve çalışmak ya da bir gelecek inşa etmek için gerçek bir fırsat bulamadan yaşlandıkları yönünde olduğunu dile getiriyor.
Yıkılan projeler, satılan son ekipmanlar
Vücut geliştirme sporcusu ve antrenör Mühenned Casim de kendi deneyimini paylaşarak, Gazze kentinin doğusundaki Zeytun Mahallesi’nde erkek ve kadın bölümleri olan tam donanımlı bir spor salonuna sahip olduğunu, ancak salonun bombardımanlar sırasında tamamen yıkıldığını belirtiyor.
Sahip olduklarına kıyasla çok az sayılabilecek bir miktar ekipmanı enkazdan kurtarabildiğini anlatan Mühenned, artan maliyetler ve ekipman sokmanın zorluğu nedeniyle projeyi yeniden hayata geçirmenin artık imkânsız olduğunu vurguluyor. Ailesinin geçim kaynağı olan bu projenin yıkılmasının ardından elinde kalan son aletleri de satmak zorunda kaldığını söyleyen genç adamın bu durumu, Gazze’de savaşın yutup yok ettiği pek çok projenin acı gerçeğini yansıtıyor.
Savaşın devam etmesiyle birlikte Gazze’deki öğrenci ve mezunlar, eğitim ve kariyer yollarını tehdit eden, hayatlarının en kritik yıllarının heba olması korkusunu büyüten acımasız bir gerçeklikle yüzleşiyor. Alternatif eğitim ve iş imkânlarının yokluğunda, tek isteği eğitim hakkını geri kazanmak ve onurlu bir yaşam sürmek olan bir neslin gelecekle arasındaki uçurum giderek derinleşiyor.
