1973 yılındaki 6 Ekim Savaşı’nın yıl dönümü, aradan geçen yarım asra rağmen cephe gerisinde saklı kalmış çarpıcı insan hikayelerini yeniden gün yüzüne çıkarıyor. Bu hikayelerden biri de Kahire’nin tarihi Babüşşariye semtindeki marangoz atölyesini bırakıp orduya katılan ve ardından Déversoir Kuşatması’nın ortasında kalan Mısırlı asker Hasan el-Benna Muhammed Cemal’e ait.
Sekiz kardeşin en büyüğü olan ve baba mesleği mobilyacılığı sürdürürken Haziran 1971’de vatani görevini yapmak üzere silah altına alınan Cemal’in askerliği, savaşın patlak vermesiyle yaklaşık 4,5 yıla uzayan zorlu bir serüvene dönüştü.
Atölyeden cephe hattına ve Süveyş geçişine
Mısır Silahlı Kuvvetleri Hava Savunma birliklerinde göreve başlayan Cemal, savaş öncesi günlerini Libya sınırı yakınlarındaki Sellum kampında sakin bir bekleyişle geçirdi. Ancak 6 Ekim 1973’te çatışmaların başlamasıyla birlikte askeri araçlarla Süveyş Kanalı’nı geçen birliklerin arasında yer aldı.
Mısır 4. Zırhlı Tümeni bünyesinde taarruz harekatlarına katılan Cemal, kısa süre sonra İsrail ordusunun Déversoir bölgesinden sızmasıyla oluşan kuşatma çemberinin içinde kaldı. İkmal hatlarının kesildiği ve dış dünyayla iletişimin tamamen koptuğu bu zorlu süreç, askerlik hayatının en derin izlerini bıraktı.
Kuşatmanın ağırlığı ve umutla tutunma
Cemal, kuşatma altında geçirdikleri ayları “Abluka altındaydık ve lojistik imkansızlıklar nedeniyle moralimiz çok düşüktü” sözleriyle anlatıyor. Cephede silah arkadaşlarıyla birlikte ağır şartlara göğüs geren Cemal, hayatta kalarak ailesine kavuşacağı inancını hiçbir zaman kaybetmediğini ve direnme gücünü bu umuttan aldığını ifade ediyor.
Ablukanın kalktığı an aklına gelen ilk düşüncenin kardeşlerini ve ailesini yeniden görmek olduğunu belirten Cemal, Kahire’ye doğru dönüş yolculuğuna çıktı.
Evde yas tutulurken iş yerinde bayıltan kavuşma
Askerden 6 ay boyunca tek bir haber dahi alamayan Kahire’deki aile ise derin bir belirsizlik ve acı yaşadı. Kız kardeşi Samiye, annesinin oğlunun çatışmalarda hayatını kaybettiğine kesin gözüyle baktığını ve bu süre boyunca baştan aşağı siyahlar giyerek yas tuttuğunu anlattı. Eve çöken ağır hüzün ortamında anneyi teselli etme çabaları da sonuçsuz kaldı.
Kuşatmanın yarılmasının ardından kente dönen Cemal, doğrudan kız kardeşi Samiye’nin çalıştığı iş yerine gitti. Omzuna dokunulmasıyla arkasını dönen ve öldüğünü düşündüğü ağabeyini karşısında gören Samiye, yaşadığı büyük şok ve sevinçle baygınlık geçirdi. İş arkadaşlarının yardımıyla kendine gelen kardeşin sevinci adeta bir bayram havasına dönüştü.
Askerlik görevinin ardından ordudan aldığı üstün hizmet belgesiyle baba mesleği marangozluğa geri dönen Hasan Cemal, yarım asır önce cephede ve kuşatma altında geçen günlerin hatırasını bugün çocuklarına ve torunlarına aktarmaya devam ediyor.
