İsrailli yazar Gideon Levy, Haaretz gazetesinde yayımlanan köşe yazısında, İsrail yönetiminin kendi vatandaşları olan Filistinli Araplar ile işgal altındaki topraklarda yaşayan Filistinliler arasında yeni ve derin bir kopuş yaratmayı hedeflediğini kaleme aldı. Levy’ye göre bu ayrıştırma politikası artık yalnızca askeri kontrol noktaları ve coğrafi sınırlarla sınırlı kalmıyor; doğrudan bilinci, duyguları ve insani bağları hedef alarak Arap vatandaşların medeni haklarını talep etmelerine izin verirken Gazze ve Batı Şeria’daki halklarıyla dayanışma göstermelerini yasaklıyor.
Siyasi yükseliş ve yeni kırmızı çizgiler
Levy, Arap partilerinin seçimlerde elde ettiği başarıların ve Mansur Abbas ile Ahmed Tıybi gibi siyasetçilerin artan görünürlüğünün, İsrail’deki Arap vatandaşları siyasi sahnede daha etkili kıldığını belirtiyor. Başbakan Binyamin Netanyahu’nun bu isimlere yönelik sözlü saldırılarının onların toplumsal etkisini daha da büyüttüğünü ifade eden yazar, ancak bu siyasi yükselişin İsrail toplumunun belirli kesimlerinde ciddi bir rahatsızlık yarattığını ve Arap siyasetinin sınırlarının yeniden çizilmek istendiğini vurguluyor.
Tarihsel parçalanmadan duygusal kopuşa
Siyonizmin kuruluşundan bu yana Filistin halkının bütünlüğünü bozmak için “böl ve ayır” politikası izlediğini savunan Levy, bu sürecin tarihsel aşamalarına dikkat çekiyor:
- 1948 Nekbe (Büyük Felaket): Topraklarında kalan Filistinliler, zorla yerinden edilen yüz binlerce kişiden koparıldı.
- 1967 İşgali: İsrail vatandaşı olan Araplar ile Batı Şeria ve Gazze’deki Filistinliler arasındaki ayrım derinleştirildi.
- Günümüzdeki aşama: Doğu Kudüs’ün izole edilmesi ve Gazze’nin Batı Şeria’dan ayrılmasının ardından, şimdi de İsrail vatandaşı Arapların Gazze ve Batı Şeria’daki Filistinlileri kendilerini ilgilendirmeyen “yabancılar” olarak görmesi isteniyor.
Sosyal medya takibi ve şartlı vatandaşlık
Son üç yılda İsrail iç istihbarat teşkilatı Şin-Bet (Şabak) ve güvenlik birimlerinin, sosyal medyada dayanışma mesajı paylaşan Arap vatandaşları sistematik olarak takip ettiğini belirten Levy, Gazze’de öldürülen çocuklar için üzüntü duymanın veya Batı Şeria’daki yerleşimci saldırılarını kınamanın dahi gözaltı korkusu yarattığını aktarıyor.
Lod ve Tayibe gibi şehirlerde yaşayan vatandaşların, akrabalarının bulunduğu Tulkerem veya Mugayyir’deki yıkımlara dahi sessiz kalmaya zorlandığını vurgulayan Levy, bu kısıtlamaların siyasete de dayatıldığını ifade ediyor. Yazara göre İsrail, Arap partilerinin eğitim, altyapı ve suçla mücadele gibi yerel hizmetleri konuşmasına izin verirken, işgal ve Gazze konusunda mutlak sessizlik bekliyor; böylece vatandaşlık kavramını ulusal kimlikten koparmanın bir aracına dönüştürmeyi amaçlıyor.
