İrlanda Milli Takımı Teknik Direktörü Heimir Hallgrimsson’un, Uluslar Ligi karşılaşmasının ardından İsrail ile bir daha eşleşmek istemediklerini açıklaması, spor dünyasında yankı uyandırdı. Sahadaki skordan ziyade yaşanan ahlaki ve siyasi baskılara dikkat çeken İzlandalı teknik adamın sözleri, İsrail futbolunun uluslararası arenada yarım asırdır süregelen dışlanma ve yalnızlaşma sürecini yeniden gündemin merkezine taşıdı.
Avrupa Futbol Federasyonları Birliği (UEFA) çatısı altında oynanan karşılaşmalar, soyunma odalarından federasyon koridorlarına, taraftarlardan hükümet kanadına kadar geniş çaplı bir tartışma dalgasına neden oldu.
Tokalaşmayı reddeden kaptanlar ve sessiz protesto
Ekim 2026’da Sırbistan’da seyircisiz oynanan rövanş maçı öncesinde İrlandalı futbolcular, İsrail milli marşı çalınırken başlarını öne eğdi ve Gazze’deki sivil kayıpları anmak üzere kollarına siyah bant taktı. Maç seremonisinde ise İrlanda Kaptanı Caoimhin Kelleher, hakemlerle el sıkıştıktan sonra İsrail kaptanının elini sıkmaktan kaçındı. Benzer bir tavır, bir hafta önce Macaristan’daki ilk maçta kaptanlık pazu bandını takan Dara O’Shea tarafından da sergilenmişti. Geleneksel flamaların dahi teati edilmediği karşılaşmalar, diplomatik krizin yeşil sahaya doğrudan yansıması olarak kayıtlara geçti.
İrlanda cephesinde maçlar öncesinde 160’ı aşkın sporcu boykot çağrısı yapan ortak bir bildiriye imza atarken, kaleci Gavin Bazunu vicdani gerekçelerle milli takım kampına katılmayı reddetti. İrlanda Futbol Federasyonu (FAI), 2025 yılı sonunda İsrail’in turnuvalardan menedilmesi yönünde UEFA nezdinde girişimde bulunmuş, resmi yayıncı RTÉ ise yayın hakları kapsamındaki maçları stüdyo yorumcusuz, reklamsız ve sponsorsuz ekrana taşıyarak tepkisini ortaya koymuştu.
Tahran’dan Kuala Lumpur’a Asya’dan ihraç süreci
İsrail futbolunun yaşadığı meşruiyet krizi yeni bir olgu değil. 1954 yılında Asya Futbol Konfederasyonu’nun (AFC) kurucu üyeleri arasında yer alan ve 1964’te Asya Kupası’nı kazanan İsrail, 1967 savaşının ardından Arap ve Müslüman ülkelerin yoğun boykotuyla karşılaştı. 1974 Tahran Asya Oyunları sırasında Kuveyt’in öncülüğünde toplanan oylarla İsrail’in AFC turnuvalarına ev sahipliği yapması ve katılımı fiilen engellendi.
1976 yılında Kuala Lumpur’da toplanan AFC Kongresi’nde ise tüzük değişikliğine gidilerek İsrail resmen Asya konfederasyonundan ihraç edildi. Karşılaşmalara çıkılmaması nedeniyle 1958 Dünya Kupası elemelerinde tek bir maç oynamadan play-off aşamasına kadar yükselen İsrail, Asya’dan atıldıktan sonra uzun yıllar kıtasız kaldı. 1980’lerde Okyanusya ve Avrupa elemelerinde geçici statülerle mücadele ettikten sonra, 1994 yılında UEFA’nın tam üyesi olarak kabul edildi.
Avrupa’da yükselen tecrit ve diplomatik baskı
Sığınak olarak görülen Avrupa kıtası, Gazze’deki askeri operasyonlar ve uluslararası mahkemelerde süren soykırım davalarının ardından İsrail için benzer bir protesto zeminine dönüştü. Rusya’nın Ukrayna savaşı sonrası FIFA ve UEFA organizasyonlarından menedilmesi, İsrail’e yönelik yaptırım taleplerinin temel argümanını oluşturuyor. Futbolun yanı sıra bisiklet ve basketbol branşlarında da güvenlik endişeleri sebebiyle müsabakalar tarafsız sahalara taşınıyor ya da iptal ediliyor.
Pew Araştırma Merkezi’nin 2026 verilerine göre İspanya, İsveç, Hollanda ve Almanya gibi ülkelerde İsrail’e yönelik olumsuz kamuoyu algısı yüzde 70’in üzerine çıkmış durumda. Avrupa Komisyonu’nun ticari imtiyazları ve araştırma programlarını askıya alma teklifleri gündemdeyken, spor alanındaki tepkiler diplomatik yalnızlaşmanın en görünür vitrini olmayı sürdürüyor. Yarım asır önce Asya’da başlayan ihraç süreci, bugün kıta değiştiren İsrail futbolunun Avrupa sahalarında da benzer bir meşruiyet sınavıyla yüzleştiğini gösteriyor.
