İspanya La Liga’da geçtiğimiz pazar günü oynanan ve Real Madrid’in 2-1 kazandığı El Clásico mücadelesinde, Barcelona yedek kulübesinde yer alan 17 yaşındaki bir isim İsrail basınında büyük sevinçle karşılanırken kulüp tabanında ciddi tartışmalara yol açtı. Hansi Flick tarafından Dani Olmo’nun sakatlığı sonrası A takım maç kadrosuna dahil edilen orta saha oyuncusu Oriyan Goren, henüz resmi bir La Liga maçına çıkmamış olmasına rağmen İsrail Dışişleri Bakanlığı ve ülke medyası tarafından “tarihi bir eşik” olarak lanse edildi.
2023 yılında Maccabi Petah Tikva altyapısından La Masia’ya transfer olan Goren’in El Clásico kadrosunda yer alması, Gazze’deki askeri operasyonlar ve kulübün “bir kulüpten daha fazlası” (Més que un club) sloganıyla özdeşleşen kimliği sebebiyle taraftarların tepkisini çekti. Ancak bu gelişme, münferit bir sportif tercihin ötesinde, Kulüp Başkanı Joan Laporta’nın avukatlık ve iş insanlığı kariyeri boyunca İsrailli sermaye çevreleri ve menajerlerle kurduğu çok katmanlı ticari ilişkileri yeniden mercek altına aldı.
Pini Zahavi ortaklığı: Beckham’dan Lewandowski ve Flick’e
Laporta’nın İsrailli aktörlerle temasları 2003 yılındaki ilk başkanlık seçimi kampanyasına kadar uzanıyor. O dönem Manchester United’ın yıldızı David Beckham’ı transfer etme vaadiyle seçimi kazanan Laporta, görüşmeleri ünlü İsrailli menajer Pini Zahavi üzerinden yürütmüştü. Transfer gerçekleşmese de ikili arasındaki temaslar devam etti.
2017 yılında sızdırılan “Cennet Belgeleri” (Paradise Papers), Laporta ile Zahavi’nin 2016 yılında Malta’da kurulan spor teknolojisi şirketi BMVP Limited’de ortak hisse sahibi olduklarını ortaya koydu. Zahavi’nin Barcelona üzerindeki etkisi Laporta’nın ikinci başkanlık döneminde de sürdü. 2022’de Robert Lewandowski’nin transferinde kilit rol oynayan Zahavi, menajerler için ödenen 10 milyon avroluk komisyonun 5 milyonunu kasasına koydu. Menajer, 2024 yılında Hansi Flick’in teknik direktörlüğe getirilmesinde ve 2026’da Alman çalıştırıcının sözleşmesinin uzatılmasında da baş müzakereci olarak masada yer aldı.
Yönetim kurulu teminatına giden 750 bin avro
İspanyol basınından El Periódico ve Economía Digital tarafından yayımlanan araştırmalar, Laporta’nın başkanlık koltuğuna otururken ihtiyaç duyduğu devasa mali teminatın arka planındaki İsrail bağlantısını ortaya koydu.
Laporta’nın başkanlık dışındaki döneminde ortağı olduğu JBM Investments şirketinin tek yöneticisi olan İsrailli iş insanı Morris Moshe Benisti, Mart 2021’de yönetimin Banco Sabadell’de açtığı ortak teminat hesabına 750 bin avroluk transfer gerçekleştirdi. 124,65 milyon avroluk resmi yönetim teminatının masraflarını karşılamak üzere kullanılan hesaba yapılan bu transfer, kulüp yönetimi tarafından “herhangi bir ayrıcalık tanınmayan faizsiz bir borç” olarak savunuldu.
Camp Nou’da 25 yıllık Babylon Park anlaşması
İsrail sermayesiyle kurulan bağlar yalnızca menajerlik ve şahsi borç ilişkileriyle sınırlı kalmadı, Spotify Camp Nou’nun ticari alanlarına da uzandı. 19 Eylül 2026’da toplanan Barcelona Genel Kurulu, stadyum kompleksi içerisindeki “Barcelona Café” alanında 900 metrekarelik aile eğlence merkezi işletilmesi için Babylon Park şirketiyle 25 yıllık sözleşmeyi onayladı. Kulübe 45 milyon avro asgari gelir garantisi ve toplamda yaklaşık 100 milyon avroluk ciro öngören anlaşma, üyeler arasında tartışmalara rağmen kabul edildi.
Resmi şirket kayıtlarına göre, Babylon Park’ın ana yönetiminde Kıbrıs vatandaşlığı bulunan İsrailli milyarder Teddy Sagi ve yüzde 75’ten fazla paya sahip İsrailli iş insanı Efraim Ivy bulunuyor. Laporta, söz konusu şirketin kulübün iç denetim ve insan hakları filtrelerinden geçtiğini savunsa da daha önce dolandırıcılık soruşturmasında tutuklanan Moshe Hogeg’in Ownix şirketiyle yapılan NFT anlaşmasının iki hafta içinde feshedilmek zorunda kalınması hafızalardaki yerini koruyor.
Diplomatik ziyaretlerden Gazze sessizliğine
Barcelona’nın İsrail ile kurumsal temasları 2013 yılındaki “Barış Turu” ile başlamış, Laporta ise Temmuz 2021’de Kudüs’e giderek İsrail Cumhurbaşkanı Isaac Herzog’a resmi forma takdim etmişti. Ekim 2023’ten bu yana süren Gazze bombardımanları ve uluslararası spor kamuoyunun İsrail’e yönelik boykot çağrıları karşısında Laporta’nın net bir tavır almaktan kaçınarak genel geçer “barış ve diyalog” mesajlarıyla yetinmesi, kulübün bağımsız yönetim anlayışının şahsi ve ticari çıkar ağlarıyla ne ölçüde sınırlandığı sorusunu gündemde tutuyor.
