İngiltere parlamentosu, geçtiğimiz Salı günü Filistin ile dayanışma amacıyla düzenlenen kritik bir etkinliğe ev sahipliği yaptı. Farklı siyasi partilerden 70’ten fazla milletvekilinin katıldığı bu “Filistin Günü”, İngiltere’nin İsrail’e yönelik mevcut dış politikasının değişmesi için başlatılan geniş çaplı bir baskı kampanyasının parçası olarak öne çıktı.
Yeni hükümet üzerinde baskı artıyor
Bu etkinlik, özellikle ay sonunda görevi devralması beklenen müstakbel Başbakan Andy Burnham üzerinde yoğun bir kamuoyu baskısı oluşturmayı hedefliyor. Kampanyayı organize eden “Filistin ile Dayanışma Kampanyası” (PSC), İngiltere’nin İsrail’in bölgedeki eylemlerine olan “sessiz desteğinin” veya “sorumluluğunun” son bulmasını talep ediyor. Etkinlik kapsamında seçmenler, kendi bölgelerinden gelen milletvekilleriyle bir araya gelerek, Filistin meselesinin seçim tercihlerindeki belirleyici rolünü doğrudan dile getirme fırsatı buldu.
Seçmenlerden net mesaj: ticaret ve silah ambargosu
İngiltere genelinden 400’ü aşkın destekçinin katıldığı protestolarda, mevcut politikaların toplumsal meşruiyetini yitirdiği vurgulandı. “Filistin ile Dayanışma Kampanyası” temsilcisi Peter Larey, İşçi Partisi içindeki kopuşlara dikkat çekerek, üyelerin %53’ünün partiyle bağlarını koparmasında Filistin konusunun ana neden olduğunu belirtti. Larey’in açıkladığı verilere göre, bu kitlenin %80’i İsrail’e yönelik kapsamlı bir silah ambargosu uygulanmasını destekliyor.
“Söz değil, pratik adımlar istiyoruz”
Milletvekillerine iletilen mesajlarda, hükümetin uluslararası hukuku ihlal eden eylemlere karşı daha somut adımlar atması istendi. Kampanya destekçileri şu taleplerde bulundu:
- Silah ambargosu: İsrail’e yönelik tüm askeri ihracatın derhal durdurulması.
- Ekonomik yaptırımlar: Uluslararası hukuku ihlal eden tüm ticari faaliyetlerin gözden geçirilmesi.
- Askeri iş birliğinin sonlanması: İsrail ile yürütülen tüm askeri iş birliklerinin iptal edilmesi.
Parlamentodaki bu etkinlik, İngiliz siyasetinde Filistin meselesinin artık “diplomatik bir konu” olmanın ötesinde, iç siyasette de kritik bir “seçmen tercihi” haline geldiğini bir kez daha kanıtladı.
